ένα κράτος σκιά του εαυτού του

skia3
Γιάννης Μακριδάκης

Οι κοινωνικές αντιδράσεις από δω και στο εξής θα είναι ολοένα μαζικότερες, συχνότερες και σφοδρότερες. Διότι αφενός δεν θα υπάρχει πια καμιά “προνομιούχα” κοινωνική ομάδα, οπότε δεν θα λειτουργεί ο υποκινούμενος από την κυβέρνηση κοινωνικός αυτοματισμός, αφετέρου επειδή το σπιράλ της εσωτερικής υποτίμησης δεν έχει τέλος, θα ζητούνται ολοένα μεγαλύτερες περικοπές και περισσότεροι φόροι, συνθήκες που άλλωστε τις έχουν ήδη υπογεγραμμένες στα 3 μνημόνια.
Ο Τσίπρας την κατάλληλη στιγμή, παρόλο που είχε μαζί του την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών, διάλεξε να συνεχίσει την ίδια με τους προκατόχους του νεοφιφλεύθερη πολιτική και να γίνει ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους, για να κερδίσει από τους δανειστές την ευκαιρία να παριστάνει κι αυτός τον πρωθυπουργό, έστω για μικρό χρονικό διάστημα.
Από δω και στο εξής φυσικά θα έχει μαζικά απέναντί του το σύνολο της κοινωνίας, όχι μόνον αυτούς που πρόδωσε μετά το δημοψήφισμα αλλά και αυτούς που ικανοποίησε αφού οι δεύτεροι προφανώς ήλπιζαν (και κάποιοι ακόμη αφελώς ελπίζουν) ότι μπορεί η χώρα να μπει στον σκληρό γερμανικό νάρθηκα δίχως οι ίδιοι να χάσουν τίποτε από όσα νιώθουν τώρα ότι χάνουν.
Η χώρα και η κοινωνία πλέον δεν σώζονται. Ένα κράτος αποικία, ένα κράτος σκιά του εαυτού του, ένα κράτος υπό εκκαθάριση, με εκποιημένη τη δημόσια περιουσία και τον φυσικό πλούτο του, βαδίζει ολοταχώς προς την πλήρη και οριστική χρεωκοπία, γεγονός που θα οδηγήσει πολύ σύντομα σε βίαιες εξεγέρσεις, όχι επειδή οι νεοέλληνες θα αποφασίσουν να αντισταθούν αλλά από ανάγκη να επιβιώσουν, λόγω του ότι θα πεινάσουν το ψωμί και θα εκδιωχθούν βίαια από τις εστίες και από τη χώρα τους.
Το αν θα εκραγεί το καζάνι στα χέρια του κάθε ματαιόδοξου ανόητου αλέξη ή κυριάκου, αυτό είναι αδιάφορο για όλους εκτός από τους ίδιους και τους διορισμένους ως τσιμπούρια στο κρατικό κουφάρι φίλους και συγγενείς τους.

FacebookTwitterGoogle+PinterestWordPressBlogger PostPrint