Η χαρτογραφία της αποτυχίας ή η μεγάλη φυγή

trainrun

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Ήθελα να γράψω για τον Ηλία και την κοινωνία της απόδοσης, για την κοινωνία που ψάχνει πάντα νικητές.
Για φαντάσου να είσαι πάντα καλός μαθητής. Τόσο καλός ώστε να περάσεις ιατρική. Μετά 6 χρόνια σχολή τουλάχιστον. Εκεί, να είσαι καλός να μην γίνεις άσχετος, άσε είναι και δύσκολη σχολή. Μετά, βάλε την ειδικότητα, μετά βάλε το στρατό και μετά να πρέπει να φύγεις. Να μάθεις την ορολογία στα αγγλικά και μετά σαν να μη φτάνει αυτό να πρέπει να μάθεις γερμανικά από το μηδέν δηλαδή βάλε 2 χρόνια στο νερό, και μετά πάλι από την αρχή εξεύρεση ενός πόστου. Η κοινωνία της κόπωσης, λένε, γιατί άραγε;

Γράφουν σε ένα άρθρο οι Σύριοι. «Τι να πούμε στα παιδιά; Δεν μπορούμε να τους λέμε άλλα ψέματα.

Τα παιδιά καταλαβαίνουν. Αυτή η πορεία δεν έχει τέλος. Κάθε φορά που τελειώνει μια φάση ξεκινά μια καινούργια».

«Ταξίδι στο πουθενά» είναι ένα κομμάτι του τίτλου.

Σε αυτή την περίπτωση, δεν νομίζω ότι η πορεία είναι αυτή της Ιθάκης του Καβάφη. Μάλλον το θέμα μας είναι η φυγή, φυγή στο άγνωστο.

Καθένας φεύγει για τους δικούς του λόγους, αν και, ο κοινός λόγος είναι να μη συναντήσει το θάνατο πριν την ώρα του.

Τελευταία, παίρνω μέρος σε ένα συλλογικό εγχείρημα σε ένα σύλλογο. Θα μου πεις με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πίστεψες ότι μπορεί να υπάρξει κάτι. Δίκαιο έχεις. Όλα δείχνουν ότι δεν γίνεται.

Άλλοι μιλούν για ανοιχτά πρότζεκτ και διαδικασίες και άλλοι για συνθέσεις 3 ατόμων, αναθέσεις και επιλογές.

Βέβαια, να λέμε την αλήθεια, όταν μιλάς μαζί τους, είναι οι περισσότεροι μια χαρά άτομα.

Οπότε, με αφορμή αυτά, μου έρχεται στο νου ένα άλλο άρθρο «η χαρτογραφία της αποτυχίας».

Λέει πως κάθε συγγραφέας όταν τελειώνει ένα βιβλίο ξέρει καλά πόσο πολύ απέχει το έργο του από αυτό που θα ήθελε να είχε κατορθώσει.

Δεν είναι εύκολο, λέει, να παραδεχθούν αυτές τις ατέλειες οι συγγραφείς, αλλά, αν το έκαναν, θα είχαμε μια απίθανη χαρτογραφία αποτυχιών, ένα σημαντικό ντοκουμέντο. Άλλωστε, ο Δων Κιχώτης έχτισε το έπος του ξεκινώντας με αυτή την αποδοχή.

Εμείς, πάντως, έχουμε γεμίσει αποτυχίες. Έτσι και σε αυτό το σύλλογο.

Κάθομαι και αναρωτιέμαι γιατί μπλέχτηκα με όλα αυτά τα συλλογικά;

Πού πήγε εκείνη η πίστη ότι μέσα από το συλλογισμό και το συλλογικό θα παράγουμε κάτι;

Αλλά συλλογισμός δεν υπάρχει. Το συλλογικό αναζητείται αλλά καθένας το ορίζει όπως τον συμφέρει και άκρη δεν βγαίνει.

Οπότε, ας συλλογιστούμε τουλάχιστον την αποτυχία μας· εξάλλου σε ένα κόσμο πετυχημένων δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε κάτι άλλο.

Ε, συλλογιζόμενοι τις αποτυχίες ίσως πέσουμε πάλι στα ίδια. Στους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελλείψεις, τα ίδια γιατί.

Γιατί δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τις ίδιες προσλαμβάνουσες, τις ίδιες εικόνες, τις γνωστές λύσεις;

Γιατί δεν μπορούμε να ανοιχτούμε στο άγνωστο, στο δικό μας θάνατο;

Και πώς, πώς θα γίνει να κάνουμε τόπο μας το κάθε σημείο, το δράμα μας έργο, πώς θα ανοιχθούν τα όρια, θα σπάσουν τα μέτωπα (συρμάτινα και μη), να φτιάξουμε έναν τόπο όπου κάποιος θα μπορεί να σταθεί, να νοιώσει άνθρωπος, να νοιώσει ασφάλεια.

Πώς θα γίνει να μιλήσουμε για την τέχνη της ζωής, να την βάλουμε στην πράξη εκεί στα όριά της;

Αλλά δεν το κάνουμε. Εκεί, κολλάμε στα δικά μας, στο δικό μας δήθεν τρόπο, σε αυτά που ξέρουμε, αυτά που είχαμε, αυτά που χάσαμε την αυθεντία μας.

Τελευταία, βρέθηκα και σε ένα ελληνικό νοσοκομείο. Αξίζει να τα λέμε αυτά. Μια χαρά οι άνθρωποι όλοι εκεί.

Ούτε φακελάκια, ούτε τουπέ, σούπερ φροντίδα, πρόσχαροι, τους μιλούσες για το πότε θα καταρρεύσει αυτό το κράτος και έλεγαν ελπίζω το συντομότερο.

Παρ’ όλα αυτά, εκείνοι είναι εκεί και προσπαθούν να κρατήσουν το πτώμα σε λειτουργία.

Έπιασα κουβέντα και με τη Τζίλντα, τη νοσοκόμα. Νόμιζε ότι είμαι ψυχολόγος, λες και σε αυτή τη ζωή για να μιλήσεις πρέπει να είσαι ψυχολόγος.

Ψυχολόγος δεν είμαι, αλλά για να γυρίσουμε στο θέμα μας, ίσως η αποδοχή της αποτυχίας να σημαίνει στη ζωή ένα σοβαρό ξεκίνημα.

Σε ζάλισα,

Αυτά και άλλα,

Φιλιά στο νησί σου

Α.

(Αγαπητή φίλη, και να φανταστείτε πως ο Ηλίας -όπως όλοι οι γιατροί- κάνει μια δουλειά που μπορεί να την κάνει σε όλη του τη ζωή. Είχα διαβάσει στο εξαιρετικό βιβλίο του Χα-Τζουν Τσανγκ, «23 αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό», πως τα 3/4 των υποψήφιων φοιτητών στην Νότια Κορέα θέλουν να σπουδάσουν Ιατρική όχι επειδή την αγαπούν αλλά επειδή είναι το μόνο επάγγελμα που δεν χρειάζεται να αλλάξεις δουλειά στην διάρκεια της ζωής σου. Σε όλα τα υπόλοιπα επαγγέλματα, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει και μπορεί να χρειαστεί να αλλάξεις δουλειά στα 40, όταν θα έχεις ήδη οικογένεια και πολλές υποχρεώσεις, ή στα 55, οπότε την έκατσες την βάρκα. Πολλή κόπωση στην κοινωνία και η αποτυχία βέβαιη. Αφού έχει αποτύχει η κοινωνία, αποτυγχάνουμε κι εμείς. Δεν έχει κάποιος παρά να ρίξει μια ματιά στο ποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» σε μια κοινωνία, για να αντιληφθεί την αποτυχία της. Βέβαια, είναι και κάπως ανακουφιστικό να είσαι αποτυχημένος. Εγώ, όταν πήρα χαμπάρι πως είμαι αποτυχημένος, ηρέμησα. Ουφ. Δεν χρειάζεται να πας μακριά, για να καταλάβεις την αποτυχία, την βλέπεις δίπλα σου. Για τους πρόσφυγες, πόσο τραγικό να φεύγουν για να γλιτώσουν τον θάνατο και να πνίγονται στο Αιγαίο ή να ξυλιάζουν στα σύνορα που έκλεισαν οι «πολιτισμένοι». Το παλεύουν οι εργαζόμενοι στα ελληνικά νοσοκομεία. Με υπομονή, τρελό χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Τίποτα πιο συγκινητικό από το να το παλεύεις σε έναν αγώνα που ξέρεις από πριν ότι θα τον χάσεις. Αλλά αυτό είναι η ζωή. Ένας αγώνας που πάντα χάνουμε στο τέλος. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

FacebookTwitterGoogle+PinterestWordPressBlogger PostPrint