Το κομμωτήριο της εξέγερσης, στα Γιάννινα

Υπάρχει, εδώ και δεκαετίες, παρακαλώ, ένα κομμωτήριο στα Γιάννινα το οποίο έχει φέρει τα πάνω κάτω στον πολιτισμό της πόλης (και της χώρας) και, επίσης, στη δημοκρατία εν γένει, στην… τρομοκρατία και στη… μόδα.

Ενα άλλο γούστο, μια εξωφρενικά διαφορετική ματιά στις σχέσεις των ανθρώπων αλλά και στην ανάλυση που επιχειρούν τινές αυτών των σχέσεων.

Η κυρία Δώρα, η ιδιοκτήτρια, έχει αναστατώσει τις ψυχές και τα μυαλά των Νεοελλήνων και έχει αποπροσανατολίσει τις έρευνες και την κοινωνιολογική έρευνα, τόσο της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας όσο και των οίκων μόδας· γενικά οιουδήποτε πράγματος (ή ιδέας) συνεισφέρει στη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Ξέχασα να πω ότι συμβάλλει εντυπωσιακά στην αίσθηση της τοπικής οικονομίας άμα τε και της… εθνικής.

Ουρές έξω από το κομμωτήριο· διαγκωνίζονται οι κυρίες της πόλης ποια θα πάρει το πολυπόθητο χαρτί προτεραιότητας.

Αμίλητη η κομμώτρια, αγέρωχη, στωική αλλά μ’ ένα υποχθόνιο χαμόγελο – ξέρει προφανώς τα όρια της γυναικείας φιλαρέσκειας, αλλά και της υπομονής των διωκτικών αρχών· πρωτίστως φαίνεται να γνωρίζει την παιδαγωγική δύναμη της κομμωτικής και των αλλοπρόσαλλων καταστάσεων στις οποίες οδηγούνται οι μυστικές υπηρεσίες εν Ελλάδι.

Σαν παλαβές οι πελάτισσες τρέχουν στο κομοδίνο της κυρίας Δώρας να «κατασπαράξουν» τις σελίδες των βιβλίων και των περιοδικών που στολίζουν τα ράφια του.

Στην πρώτη σειρά βλέπει κανείς τα άπαντα του Αναρχισμού.

Τι Προυντόν και Μπακούνιν, Κροπότκιν και Λούξεμπουργκ, Εμα Γκόλντμαν και Μπούκτσιν.

Στο κάτω μέρος τής οιονεί βιβλιοθήκης της δεσπόζει ο αρχηγός των ατάκτων, ήγουν η μορφή του Αρη Βελουχιώτη όπως την (απο)τύπωσε ο Χαριτόπουλος.

Σειρά έχει η λογοτεχνία. Ντοστογιέφσκι και Καμί, Μπουκόφσκι και Οσκαρ Ουάιλντ· από Ελληνες Καβάφης, Ροΐδης, Παπαδιαμάντης, Βιζυηνός.

Οι κυρίες των Ιωαννίνων δεν μασάνε. Διαβάζουν με λύσσα, θαρρείς· υπάρχουν μέρες που αγνοούν τον καλλωπισμό τους και φεύγουν αχτένιστες, απεριποίητες.

Τράβηξαν τα πάνδεινα οι οικογένειές τους όταν άρχισαν οι συλλήψεις της «17 Νοέμβρη».

Ολοι οι ασφαλίτες που καιροφυλακτούσαν χρόνια τις θεωρούσαν (τις κυρίες) γυναίκες με αρχηγικό ρόλο στην ακροαριστερή οργάνωση.

Τα περισσότερα ένσημα οι ασφαλίτες της Ηπείρου τα «κόλλησαν» στη στενή παρακολούθησή τους.

Μερικοί δεν άντεξαν στη μαγεία τους και ενέδωσαν στο να συνάψουν ερωτικές σχέσεις (μερικοί με μερικές).

Μέσα σ’ όλο αυτό το φορτισμένο κλίμα γεννήθηκε και ωρίμασε ο γιος της κυρίας Δώρας.

Σ’ ένα κλίμα δηλαδή απόλυτης ανεξαρτησίας, ελευθερίας σκέψης και επαναστατικού στοχασμού.

Ε, κάποια στιγμή το παιδί δεν άντεξε τόση ελεύθερη συγκίνηση. Τα βρόντηξε και παράτησε τη μάνα του και τις εκλεκτές, αριστοκρατικής εξέγερσης, πελάτισσές της.

Ζαλώθηκε μια κιθάρα στον ώμο και ξεχύθηκε σε πόλεις και κοιλάδες, σε βουνοκορφές και παραλίες, ιστορώντας και παίζοντας τις τραυματικές του εμπειρίες από το κομμωτήριο της εξέγερσης και της όξυνσης -αναντίρρητα- των παθών.

Πικρό χιούμορ, υψηλής αισθητικής είχε (και έχει) ο γιος. Τόση επανάσταση πού να τη χωρέσει μέσα του ο αιρετικός τραγουδοποιός (μας) Σπύρος Γραμμένος.

Αντέχουν όμως, μαμά και υιός.

FacebookTwitterGoogle+PinterestWordPressBlogger PostPrint